Dziś jest:

r.

 

  Rejon Badań


 


Rys. 1 Lokalizacja stacji badawczych

 

 Rejon ujścia rzeki Parsęty (Kołobrzeg - A)
 



Parsęta w górnym swym biegu zwana Płośnicą, bierze początek na południe od miejscowości Parsęcko. Rzeka ta osiąga długość 127 km i pow. zlewni 3150,9 km².. Średnia roczna wilgotność względna powietrza w rejonie górnego odcinka zlewni Parsęty wynosi ok. 82%. Średnia roczna prędkość wiatru w tym rejonie wynosi ok. 1,6 ms-1. Średni poziom wody wynosi 507 cm. Stan wody zależy od wiejących wiatrów od strony lądu lub morza, natomiast kierunek prądu przybrzeżnego zależy od kierunku wiatru (Locja Bałtyku 2001), (rys. 1).


 Rejon ujścia rzeki Wieprzy (Darłowo - B)


Długość rzeki Wieprzy wynosi 111,7 km, całkowita powierzchnia zlewni 1634 km², średni odpływ wieloletni wynosi 15,7 m³s-1, a przepływ wód 15,9 m³s-1. Średnia roczna temperatura wody wynosi 8,9°C, pH wody 7,6. Zawartość tlenu rozpuszczonego w wodzie kształtuje się granicach 9,8 mg O2 dm-3, zawartość azotu całkowitego wynosi średnio 2,95 mg N dm-3, a fosforu ogólnego 0,21 mg P dm-3 (Niemirycz, Borkowski 1995).

Poziom wody w rejonie ujścia rzeki Wieprzy zależ od siły i kierunku wiatru powodując podniesienie wody o 1 m. Prąd przybrzeżny płynie prostopadle do wejścia portowego i w zależności od wiatru ma kierunek północno-wschodni lub południowo-zachodni (Locja Bałtyku 1980). Podłoże w badanym rejonie zawiera głównie piasek o średniej i drobnej ziarnistości oraz żwir i kamienie (Niemirycz, Borkowski 1995),  (rys. 1).


 Rejon ujścia rzeki Słupi (Ustka - C)


Rzeka Słupia ma 141 km długości. Całkowita powierzchnia zlewni Słupi wynosi 1623 km², średni odpływ wieloletni wynosi  18,2 m³s-1 natomiast przepływ wód 15,9 m³s-1 (Niemirycz, Borkowski 1995), (rys. 1).

Występuje tu prąd wschodni lub zachodni w zależności od wiatru, co w efekcie podnosi poziom o 1 m. Średnia prędkość prądu wynosi ok. 2 węzły. W badanym rejonie stwierdzono występowanie osadów dennych: piasek drobno- i średnioziarnisty, piasek szary i czarny oraz żwir (Locja Bałtyku 1980). Wody Słupi mają średnią temperaturę 9,3°C, odczyn pH wynosi 7,5. Zawartość tlenu rozpuszczonego w wodzie waha się w granicach 9,1 mg O2 dm
-3 natomiast zawartość azotu całkowitego wynosi 3,35 mg N dm-3, a fosforu ogólnego 0,26 mg P dm-3 (Niemirycz, Borkowski 1995). Do większych ławic w tym rejonie zaliczamy Ławicę Słupską leżącą w odległości ok. 14 Mm na północ od ujścia rzeki Słupi.


 Rejon ujścia rzeki Łupawy (Rowy - D)


Długość Łupawy wynosi 98,7 km. Badany rejon znajduje się na terenie Słowińskiego Parku Narodowego.
Podwyższenie poziomu wody o ok. 0,4 m powyżej stanu średniego spowodowane jest silnymi wiatrami z kierunków zachodnich przez północne do północno-wschodnich. Prądy przybrzeżne płyną w kierunku na północny-wschód lub północny-zachód. Prądy mogą osiągać prędkość do 3 węzłów. W pobliżu brzegu dno zawiera drobny, szary piasek.
Do największych ławic na badanym terenie należy Ławica Rowska. Dno ławicy pokryte jest żwirem i kamieniami (Locja Bałtyku 1980), (rys. 1).


 Rejon ujścia rzeki Łeby (Łeba - E)


Łeba przepływa przez jedno z dużych jezior przymorskich jezioro Łebsko, a od Bałtyku wpływa w miejscowości Łeba (Locja Bałtyku 1980), (rys. 1). Ogólna długość rzeki Łeby wynosi 117 km, całkowita powierzchnia zlewni 1075 km², średni odpływ wieloletni wód wynosi 11,5 m³s-1, a średni przepływ 13,6 m³s-1. Wody Łeby mają średnią temperaturę 8,7°C, odczyn pH wynosi 7,4. Ilość tlenu rozpuszczonego w wodach rzeki wynosi 9,1 mg O2 dm-3. Ilość azotu całkowitego równa jest 3,09 mg N dm-3, a fosforu ogólnego 0,22 mg P dm-3. Średnie zasolenie roczne dla strefy ujścia Łeby wynosi 7,35‰. W rejonie ujścia rzeki w osadach dennych dominuje szary piasek o drobnej i grubej granulacji (Niemirycz, Borkowski 1995).

Stan wody waha się od 0,2 m do 0,4 m powyżej poziomu wody średniej. Długotrwałe i silne sztormy mogą powodować obniżenie poziomu wody o 0,7 m lub podwyższenie o 1 metr w stosunku do stanu średniego. Prądy przybrzeżne płyną w kierunku północno-wschodnim lub południowo-zachodnim w zależności od kierunku wiejącego wiatru. Prędkość prądu może osiągnąć do 3 węzłów (Locja Bałtyku 1980). Prądy rzeki Łeby noszą często ze sobą piasek pochodzący z wydm. Wpływa on negatywnie na niektórych przedstawicieli bentosu.


 Strefa przybrzeżna w rejonie Władysławowa (F)


Rejon ten położony jest w obszarze Zatoki Gdańskiej, którego północna granica ciągnie się od przylądka Rozewie na zachód od przylądka Taran na półwyspie Sambi (Andrulewicz 1996), (rys. 1).
Średnie zasolenie wynosi 7,4‰ (Locja Bałtyku 1982). Średnie miesięczne wieloletnie temperatury wód powierzchniowych w rejonie Władysławowa wahają się w zależności od pory roku i wynoszą średnio od 0,9°C (luty) do 17,7°C (sierpień).

Oddziaływanie prądów jest zmienne, a jego prędkość może dochodzić do 0,55 węzła. Średnia zawartość tlenu wynosi 7,8 mg O2 dm
-3. Ilość ta jest zmienna i w zależności od pór roku odpowiednio spada w okresie letnim 6,5 mg O2 dm-3 i wzrasta jesienią 7,6 mg O2 dm-3, zimą 8,5 mg O2 dm-3, wiosną 8,6 mg O2 dm-3 ( Trzosińska 1996).

Brzeg badanego rejonu jest jednostajny. Dno tworzone jest z drobnego szarego i pstrego piasku z obszarami obfitującymi w żwir. Wody tego rejonu są w niższym stopniu podatne na eutrofizację w porównaniu do zeutrofizowanych zatok (Zatoka Gdańska, Zatoka Pomorska), (Dettlaf 1998). Średnia wieloletnia zawartość azotu wynosi 1,91 mg N dm
-3. W rejonie tym odnotowano również znacznie niższe zawartości metali ciężkich (ołów 0,0-20 ppm), (Andrulewicz 1996).


 Zatoka Pucka (H)


Zatoka Pucka położona jest w zachodniej części Zatoki Gdańskiej. Granicę wschodnią akwenu trudno jednoznacznie określić. Przyjmuje się umowną linię łączącą Cypel Helski z Przylądkiem Orłowskim (Majewski 1990), (rys. 1).
Akwen ten można podzielić na część wschodnią - zewnętrzną i zachodnią - wewnętrzną. Granicę między nimi wyznacza Rybitwia Mielizna oraz wychodzący jej naprzeciw Cypel Helski (Nowacki 1993).

Dno jest przeważnie piaszczyste. Spotyka się także inne osady denne jak: aleuryt gruboziarnisty, aleuryt gruboziarnisty na gytii wapiennej, ił grubo aleurytowy, ił drobnoaleurytowy, gytia wapienna oraz torf (Jankowska, Łęczyński 1993).
Średnie zasolenie w płytkowodnej części Zatoki wynosi 7,31‰, a w części głębokowodnej 7,65‰ (Nowacki 1993). Maksymalne temperatury wody w całej Zatoce notuje się w sierpniu (18,6 – 19,2°C), a minimalne w lutym (1,2 – 1,4°C), (Cyberska 1990).


 Zatoka Gdańska w rejonie Gdyni (G)


Zatoka Gdańska stanowi południową cześć akwenu Basenu Gdańskiego. Właściwą Zatokę Gdańską wydziela się umownie linia prostą łącząca przylądek Rozewie z przylądkiem Taran. Powierzchnia tak pojmowanej Zatoki wynosi 4940 km² (Majewski 1990).

Badany rejon zlokalizowany jest w zachodniej części Zatoki Gdańskiej, w obrębie Gdyni. Zatoczka gdyńska od strony wschodniej łączy się z wodami Zatoki Gdańskiej. Jej zachodnie brzegi w północnym odcinku graniczą z piaszczystą plażą natomiast w południowym odcinku ograniczona jest przez sztuczny falochron betonowy, u podnóża którego usypano zwały głazów i kamieni. Długość zatoczki gdyńskiej wynosi 1300 m a szerokość w najszerszym miejscu nie przekracza 800 m (Rejniak 2000), (rys. 1).

 


Wyświetl większą mapę

 

 

Stronę odwiedziło  gości

Stronę najlepiej przeglądać w przeglądarce Mozilla lub Opera.